WPŁYW GLUTAMINY NA UKŁAD ODPORNOŚCIOWY

Przed nami okres jesienno-zimowy, a tym samym czas w którym ryzyko wystąpienia infekcji może wzrosnąć nawet czterokrotnie w stosunku do miesięcy letnich. Popularnym suplementem wśród sportowców, stosowanym w celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia zaburzeń w funkcjonowaniu układu odpornościowego, jest glutamina.

HIPOTEZA DOTYCZĄCA GLUTAMINY

Glutamina jest ważnym, a może nawet niezbędnym substratem energetycznym dla limfocytów i innych komórek szybko dzielących się, takich jak enterocyty czy komórki macierzyste szpiku kostnego. Glutamina jest również potrzebna dla optymalnej aktywności fagocytarnej makrofagów. Długotrwały wysiłek fizyczny (Rennie et al. 1981), forsowne okresy treningowe (MacKinnon and Hooper 1996) czy też niedostosowanie się organizmu do obciążeń treningowych („zespół przemęczenia”) (Parry-Billings et al. 1992) związane są z obniżonym stężeniem glutaminy w osoczu. Obserwacje te były podstawą jedną z hipotez wyjaśniających występowanie zaburzeń w funkcjonowaniu układu odpornościowego wywołanych wysiłkiem fizycznym (Parry-Billings et al. 1990).

GLUTAMINA W ŚWIETLE BADAŃ

Nieżyjący już profesor Eric Newsholme w swoim laboratorium w Oxford University zaobserwował, że w wyniku biegu maratońskiego dochodzi do 20% spadku dostępności glutaminy w osoczu. Z kolei w innym badaniu wykazano, że w stosunku do grupy placebo przyjmującej roztwór maltodekstryny, wśród osób suplementujących glutaminę (2 napoje dziennie; każdy zawierający 5 g glutaminy) zanotowano zmniejszone ryzyko wystąpienia infekcji (19% vs. 51%) po zakończonym wyścigu (Castell et al. 1996; Castell and Newsholme 1998). Głęboki niedobór glutaminy bez wątpienia może występować wśród populacji osób niedożywionych, czego skutkiem może być zaburzone funkcjonowanie układu odpornościowego. Wydaje się jednak mało prawdopodobne, że wśród sportowców, którzy zwyczajowo spożywają duże ilości białka wraz z dietą, mogą występować równie poważne niedobory glutaminy. Kolejne badania nie potwierdziły korzyści wynikających ze spożywania glutaminy w celu zredukowania zaburzeń funkcjonowania układu immunologicznego występujących po zakończeniu ćwiczeń (Rohde et al. 1995, 1998; Walsh et al. 2000)

Dla przykładu roztwór glutaminy (0,1 g/ kg mc.) podawany uczestnikom badania w trakcie, natychmiast oraz 30 minut po zakończeniu długotrwałego ćwiczenia wykonywanego z intensywnością 75%VO2max zapobiegł spadkowi stężenia glutaminy w osoczu, ale nie miał wpływu na mierzone w badaniu wskaźniki układu odpornościowego (zaobserwowano spadek proliferacji limfocytów indukowanych mitogenem oraz zmniejszoną aktywność komórek NK aktywowanych limfokinami) (Rohde et al. 1998). Podobnie w innym badaniu (Walsh et al. 2000), zapobieżenie spadkowi stężenia glutaminy poprzez konsumpcję napoju z glutaminą w trakcie oraz 2 godziny po zakończeniu testu wysiłkowego (60%VO2max), nie miało wpływu na aktywność leukocytów oraz spadek funkcji neutrofilów.

PODSUMOWANIE

W przeciwieństwie do węglowodanów, suplementacja glutaminą wydaje się pozostawać bez wpływu na zaburzenia układu odpornościowego indukowane wysiłkiem fizycznym. Zgodnie z wnioskami artykułów przeglądowych (Walsh et al. 1998b; Hiscock and Pedersen 2002) spadek stężenia glutaminy w osoczu nie jest odpowiedzialny za zjawisko immunodepresji występującej wskutek podjętego wysiłku fizycznego.

Źródło: Exercise Immunology pod redakcją Michael Gleesona, Nicolette Bishop oraz Neila Walsha. Polecam wszystkim osobom zainteresowanym wpływem wysiłku fizycznego na funkcjonowanie układu odpornościowego.

 

 

udostępnij na:

Zostaw odpowiedź

udostępnij na: