FRUKTOZA, GLUKOZA I GLIKOGEN MIĘŚNIOWY

Niejednokrotnie sportowiec realizuje dwie jednostki treningowe w ciągu dnia, dlatego jego celem jest optymalizacja procesu odbudowy glikogenu mięśniowego po zakończeniu ćwiczeń, aby przygotować swój organizm w największym stopniu do gotowości podjęcia kolejnego wysiłku fizycznego. Podobne potrzeby spotykają zawodników, którzy startują kilkukrotnie w ciągu dnia.

Wyniki wcześniejszych prac wykazały, że spożycie glukozy na poziomie 1,2 g/kg/h w częstych interwałach żywieniowych (co 15-30 minut), maksymalnie stymuluje proces syntezy glikogenu mięśniowego. Zwiększenie podaży glukozy (do 1,6 g/kg/h) nie przyniosło oczekiwanego rezultatu w postaci dalszego wzrosty tempa odbudowy glikogenu mięśniowego. Sugerowano jednak, że konsumpcja tak dużych ilości glukozy skutkuje wysyceniem jelitowych transporterów glukozy (SGLT1), w związku z czym ograniczona dostępność glukozy w osoczu może być czynnikiem ograniczającym dostępność substratu do syntezy glikogenu mięśniowego. W związku z tym, że fruktoza absorbowana jest za pośrednictwem odmiennych mechanizmów transportujących (GLUT5), naukowcy postanowili zweryfikować czy manipulacja źródłami węglowodanów (czyt. cukrów) konsumowanych po treningu może wpłynąć na tempo resyntezy glikogenu mięśniowego.

glut5

Powyższe wątpliwości postanowili rozwiać naukowcy z Maastricht University w Holandii. W swojej pracy ocenili czy w przypadku optymalnej podaży węglowodanów (>1,2 g/kg mc./h) po zakończeniu ćwiczeń, dodatek fruktozy do glukozy wpłynie istotnie na tempo odbudowy glikogenu mięśniowego.

Zrekrutowani do badania kolarze, po wykonaniu sesji opróżniającej zasoby glikogenu mięśniowego, w okresie 5 godzin przetestowali efektywność trzech protokołów żywieniowych:

  • 1.5 g·kg/h glukozy (GLU),
  • 1.2 g·kg/h glukozy + 0.3 g·kg/h fruktozy (GLU + FRU),
  • 0.9 g·kg/h glukozy + 0.6 g·kg/h sacharozy (GLU + SUC).

glyc

Po upływie 5 godzin każdy z testowanych napojów równie skutecznie doprowadził do odbudowy zasobów glikogenu mięśniowego. Co ciekawe, dodatkowo w pracy oceniono w jaki sposób testowane napoje wpływają na komfort żołądkowo-jelitowy badanych osób. Okazało się, że w porównaniu do GLU, konsumpcja GLU+FRU oraz GLU+SUC związana była z wystąpowaniem mniejszych dolegliwości żołądkowo jelitowych.

W innym badaniu, pracownicy tego samego laboratorium porównali także wpływ konsumpcji sacharozy oraz glukozy (w ilości 1,5 g/kg mc.) nie tylko na tempo odbudowy glikogenu mięśniowego, ale także glikogenu wątrobowego.

fuchs2016

Okazało się, że po upływie 5 godzin oba testowane warianty tak samo efektywnie wpływają na tempo resyntezy glikogenu mięśniowego, jednak sacharoza (czyli glukoza+fruktoza) skuteczniej odbudowuje zasoby glikogenu wątrobowego w porównaniu do samej glukozy. Co więcej, również w tym badaniu połączenie różnych źródeł węglowodanów związane było z istotnie mniejszym, subiektywnym odczuwaniem problemów żołądkowo-jelitowych (nudności, ogólne problemy żołądkowe, skłonność do wymiotów, odbijanie).

Podsumowując, spożycie glukozy na poziomie 1,2 g/kg/h w częstych interwałach żywieniowych (co 15-30 minut) maksymalnie stymuluje proces resyntezy glikogenu mięśniowego. Dodatek fruktozy do optymalnej dawki glukozy (jej polimerów) nie skutkuje dalszym wzrostem tempa resyntezy glikogenu mięśniowego, z kolei sacharoza (glukoza+fruktoza) przyspiesza proces odbudowy glikogenu wątrobowego. Jednocześnie kombinacja różnych źródeł cukrów w mniejszym stopniu wpływa na dolegliwości żołądkowo-jelitowe.

udostępnij na:

Zostaw odpowiedź

udostępnij na: